1 Przyszedł ktoś kiedyś i stanął pod progiem, Mówiąc: „bez chleba dziś jestem!…” – Lecz odrzeczono mu słowem i giestem: „Ruszajże z Bogiem!…” 2 Więc dalej ruszył po takiej nauce, Westchnąwszy w sobie: „Zaprawdę, nie wiem, co teraz już zrobię,… Czytaj dalej
1Od dworaków opuszczonaHelena, w stroju niedbałym,Gdy syna trzyma u łona,Co go zwano Leszkiem Białym.Tak szerzy skargi płaczliweNa swe losy nieszczęśliwe: 2„Ty się śmiejesz, dziecię lube!Bo nie znasz twojej niedoli,Nie znasz spisków na twą zgubę:Oto z stryja twego woliWydarłać państwo niecnota.”A… Czytaj dalej
1Uczą nas dzieje i obraz niesprzecznyCiągłych zwycięstw pod StefanemCo może Polska, kiedy król waleczny Umie być wodzem i panem. 2Ledwie Batory osiągnął koronę,Car Iwan wkroczył do Litwy,Rewel i Ryga wojskiem oblężone, Już się zwodzą ciężkie bitwy. 3W Wendzie przemożna, gdy… Czytaj dalej
Brańca książę, ode mnie przyjmi po kolędzie, Który widzian być może, lecz iman nie będzie. Wszakże stróż ustawiczny zawsze,przy twym boku Najmniejszego od ciebie nie odstąpi kroku. Muza go swą przewagą świeżo poimała I rytmem związanego tobie odesłała. Cieniem się… Czytaj dalej
Nie dba miłość na świecie o wysokie stany, O wielkie majętności, o ród zawołany. Fraszka u niej posagi z wyprawą gotową I król sielankę lubi, sielanin królową.
Sonet Lekko, motylu! Ogień to szkodliwy!Strzeż się tej świece i tej jasnej twarzy,W której się skrycie śmierć ozdobna żarzy,I nie bądź swego męczeństwa tak chciwy. Sam się w grób kwapisz i w pogrzeb zdradliwy,Sam leziesz w trunnę i tak ci… Czytaj dalej
UCZTA Był dzień patrona, uroczyste święto,Komtury z braćmi do stolicy jadą,Białe chorągwie na wieżach zatknięto.Konrad rycerzy ma uczcić biesiadą. Sto białych płaszczów powiewa za stołem,Na każdym płaszczu czerni się krzyż długi:To byli bracia, a za nimi kołemMłodzi giermkowie stoją dla… Czytaj dalej
Już się z pogodnych niebios oćma zdarła smutna.Żeglarzu! ciągni rudel, wiatrom podaj płótna,Zmocnioną wczasem dłonią słone krajaj piany;Otworem ci przestrzenne leżą oceany.Niech umysłów nie chwieje burzliwość powodzi,Towarzystwo nieliczne, kruchej słabość łodzi.Wszak nie miał barki z dębu ni serca ze staliFrygijczyk,… Czytaj dalej
Od dworu, spod lasa, z wioski,Smutna wybiega dziewica,Rozpuściła na wiatr włoskiI łzami skropiła lica. Przybiega na koniec łączki,Gdzie w jezioro wpada rzeka;Załamuje białe rączkiI tak żałośnie narzeka: „O wy, co mieszkacie w wodzie,Siostry moje, Świtezianki,Słuchajcie w ciężkiej przygodzieGłosu zdradzonej kochanki.… Czytaj dalej
Snuć miłość, jak jedwabnik nić wnętrzem swym snuje,Lać ją z serca, jak źródło wodę z wnętrza leje,Rozwijać ją jak złotą blachę, gdy się kujeZ ziarna złotego, puszczać ją w głąb, jak nurtujeŹródło pod ziemią, — w górę wiać nią, jak… Czytaj dalej
