Do pastereczki siedzącej na Druidów kamieniach w Pornic nad oceanem

Boże, błogosław tej małej pastereczce Na druidycznych siedzących kamieniach, Tak że jej głowa w zorzowych płomieniach Była… a za nią morza pas — po serce. A jej chodaki na białych krzemieniach Podkute jasnym ćwiekiem w półmiesiące, A włoski złote z… Czytaj dalej

Jakaś pasterska, ciągła, smętna nuta…

Jakaś pasterska, ciągła, smętna nuta, Ten gmach ceglany – i gościom otwartyTak napełniała, – że się w każdej ścianie Coś odzywało – jak żeńców śpiewanie Płakanie niby muzyk niewidzialnych Nad Litwą, które dotąd jeszcze słyszę,Litwini w zbrojach przychodzili stalnych, Tatarskie… Czytaj dalej

Oto Bóg, który łona tajemnic odmyka..

Oto Bóg, który łona tajemnic odmyka, Podniósł wreszcie zasłonę czarną z matecznika I pokazał… okropną umysłów ruinę, Oczy krwią zaszłe, twarze zielone i sine, Dogasające oczy przy ofiarnej czarze, Zabójstwa serc i skryte na trupy cmentarze, Kijami po moskiewsku nasiekane… Czytaj dalej

Prowadził mnie na bardzo ciemne wężowisko…

Prowadził mnie na bardzo ciemne wężowisko I rzekł: „to miejsce było proroka kołyską, Proroka… o którym już dziś nie gada sława; Ta w błotach wyspa… wyspą jest i zwie się Jawa, A ten człowiek, który był wierny lokaj pański, Od… Czytaj dalej

Stokrótki

Miło po listku rwać niepełną stokroć I rozkochanych słów różaniec cedzić, Miło przy ludziach było raz powiedziéć, Że się kochamy, i mówić po stokroć. Miło zabłądzić pod lipowe cienie Z kwiatkami w ręku — i patrząc ukradkiem, Wzajemnie mówić obrywanym… Czytaj dalej

W imionniku Pani B(aronowej) R(ichthoffenowej)

Długo myślałem, jaki głaz wybiorę Na położenie rytego napisu: Czy pierś kolumny, czy łono cyprysu? Lecz cyprys płakał, gdym rozcinał korę; A gdym cios stali pomnikowi zadał, To kamień jęczał jak we śnie i gadał. I przerażony jękiem ruin w… Czytaj dalej

Śmierć, co trzynaście lat stała koło mnie…

Śmierć, co trzynaście lat stała koło mnie, Poszła i wbiegła do carskiej komnaty, Car ją jak wariat przyjął — nieprzytomnie — I oddał ducha przy strzale harmaty, Który gromowi bożemu podobny, Poszedł na Moskwę jako dzwon żałobny. Moskwa w powietrze… Czytaj dalej

Anhelli – Rozdział XVI

A zostawszy sam Anhelli, zawołał smutnym głosem: więc koniec już!Cóż robiłem na ziemi? Byłże to sen?A gdy rozmyślał Anhelli o tajemnicach przyszłych, zaczerwieniło się niebo i wybuchnęło wspaniałe słońce; a stanąwszy na kręgu ziemskim, nie podniosło się, czerwone jak ogień.Korzystały… Czytaj dalej