Pierścień Wielkiej Damy – Akt II – Scena Druga

MAGDALENApozierając na kartkę – dzwoni Wypisane wszystko, co mam spełnić.Należy – bym zarządziła stosownie… Do Starego-Slugi Cofnąć trzeba stół i krzeseł szereg,Czyniąc miejsce, jakby tańczyć miano;Podobnie i w dwóch salonach bocznych.A kto by tymczasem nadszedł – przyjmę. NOWY-SŁUGAwchodząc — Graf… Czytaj dalej

Quidam – Rozdział II

II Minął rok całym dni i godzin tokiem – Za Awentynem słońce czerwieniało. Przez plac dwóch ludzi szło swobodnym krokiem, Zbliżonych k’sobie jak dwugłowne ciało. Wieczór był cichy, cichością jedyną, Samemu tylko właściwą Rzymowi. Ni wieś, ni miasto – tu… Czytaj dalej

Quidam – Rozdział XVIII

XVIII Puste mieszkanie z Epiru młodziana Otworem stało jak wszystkie gospody; Wytartym freskiem każda z czterech ściana Przedstawowała, jako Bachus młody Z nimfami sprawia winobrania gody. – Obrazy one, w czterech medalionach, Odpowiadały sobie jak zwierciadło, Też same poznać dając… Czytaj dalej

Ostatnia z bajek

Powiew Swobodny, który był i jest wszędzie, gdzie się działo i dzieje życie, tak mówi do zatrzymanej myśli: „Nie wierzcie lub nie dowierzajcie, gdy was nauczają, że Bajka jest literacką formą przemyślnie ku temu wystosowaną, ażeby prawdy drażliwe, osłoniwszy dowcipnym… Czytaj dalej

Adam Krafft

I ty w szpitalu zakończyłeś życie, Od nieudolnych zrozumiany głazów, Co ludzi jeszcze nauczają skrycie, Zaledwo echem twoich brzmiąc wyrazów, Twojego serca powtarzając bicie — I ty w szpitalu z trosk umarłeś — smutno: Jak gdyby głazom tylko wierzyć można,… Czytaj dalej

Dedykacja – (Norwid)

* Patrzyłem, jak przez szyb brylanty Promień słońca wbłysł — i zalotnie Na rzeźbionym czole Atalanty, Drżąc, rozwachlarzył się stokrotnie. — Potem przez liście bluszczów w wazie Kroplił i piasku źdźbła krysztalił, I aksamit czerwonych kotar Po łamiących się fałdach… Czytaj dalej

Do publicystów Moskwy

1 Wy — głosicie Słowian potęgę, O! Rosjanie — już biorący w dłoń Dziejów–ludzkich poważną księgę, Jak tabuna grzywę… wy!… na koń! 2 Wy — śpiewacie, że słowiańską łzą Wzgardził Lach dla Niemca… ależ wy?! Z Petters-Bürgiem holenderskim — co?…… Czytaj dalej

Epos nasza

I Z którego dziejów czytać się uczyłem, Rycerzu! – piosnkę zaśpiewam i tobie. Wysoki, właśnie obrócony tyłem Do słońca, które złoci się na żłobie I, po pancerzu przebiegłszy promieniem, Z osieroconym bawi się strzemieniem… II Liców twych – wyznam –… Czytaj dalej

Klątwy

Wspomnij, Panie, na zelżywość sług Twoich– a jakom ponosił wzgardę w zanadrzuswym od wszystkich narodów możnych.Psalm LXXXIX Żaden król polski nie stał na szafocie, A więc nam Francuz powie: buntowniki. Żaden mnich polski nie bluźnił wszech cnocie, Więc nam heretyk… Czytaj dalej

Moja piosnka I

Źle, źle zawsze i wszędzie Ta nić czarna się przędzie: Ona za mną, przede mną i przy mnie, Ona w każdym oddechu, Ona w każdym uśmiechu, Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie… * Nie rozerwę, bo silna, Może… Czytaj dalej