Sorga nie śpiewa sonetów. Jej szumy Nie znają słodkiej, poetyckiej miary; By iść za dźwiękiem miłosnej cytary, Nadto w niej siły i zbyt wiele dumy. Ona. gdy huczy, trzęsie skalne tumy: Kiedy wybucha, w niebo ciska pary; Gdy milczy, wielki… Czytaj dalej
Piękna Tarpeja, za cenę maneli, Co złotym wężem jej ramię owiną, Wstaje cichuchno z dziewiczej pościeli I do bram idzie wieczorną godziną. Jaka noc duszna, burzliwa i chmurna! Jak wyje Romy wilczyca gdzieś w dali! Jak zimny klucz ten od… Czytaj dalej
Szczęśliwe miasto! Od Renégo króla Po dziś dzień bramy warowne jej strzegą, A ono życia plastr miodu złotego, Brzęcząc, wyrabia, jak pszczelny rój ula. Tak biały powój kielichy swe stula, By nie uronić nektaru wonnego… Niech za murami prądy czasów… Czytaj dalej
Huk, świst, pęd dziki… — Wszystko zmieszane: Cisze, okrzyki, Jeziora szklane, Bory i góry, Blaski i cienie, Błękit i chmury, Moc i omdlenie, Śniegi i kwiecie, Wiosny i zimy… Świat drży, wre, pędzi Tuż po krawędzi Coś go ponosi… Wypadnie… Czytaj dalej
Modliły się dziś echowe kolumny Łkaniem swych pieśni i ech swoich płaczem Do archanioła, co stoi u trumny Tego, który tu w życiu był tułaczem I odszedł, gdzie go wiodła smętna gwiazda, Domostwa szukać i wiecznego gniazda. A usta, które… Czytaj dalej
Wieczorny dzwon, wieczorny dzwon Pochwycił duszę moją I uniósł ją do lubych stron, Gdzie gwiazdy we łzach stoją! Tam z łąk i pól, tam z łąk i pól Westchnienie ciche leci I piersi żar, i męski ból W mokrych źrenicach… Czytaj dalej
Z bliska widziałam łzy wasze i troski, Z bliska waszego serca czułam bicie; Z bliska znam nędze i miasta, i wioski, I rany wasze, i życie. Z bliska znam sny te, co się nam prześniły, Tęsknoty, żale i klątwy, i… Czytaj dalej
Zakręcił się wiatr po świecie,Pomiótł liście, pomiótł kwiecie,Zakręcił się wiatr po roli,Złamał skrzydła naszej doli. …Hej! Oj nie miałbyś takiej mocy,Żebyś nie szedł z czarnej nocy,Z czarnej nocy, z czarnej chmury,Co na chatę padła z góry. …Hej! Oj nie miałbyś… Czytaj dalej
Panieneczka mała Rano dzisiaj wstała: Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Bo się wody bała. Panieneczka mała W kątek się schowała! Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Bo się wody bała. Panieneczka mała Sukienkę zmaczała: Śmigus! Śmigus! Dyngus! Dyngus! Choć się wody bała.
Woza wielkiego dyszel trzyma pochylonyArktofilaks, od inszych Bootes rzeczony.Wszytek jasny, lecz ogień pod plecionym sznuremPrzed inszymi zacniejszy – zowią go Arkturem.Źródło: „http://pl.wikisource.org/wiki/Bootes”
