Niech fantastycznie lutnia nastrojonaWtóruje myśli posępnéj i ciemnéj;Bom oto wstąpił w grób Agamemnona,I siedzę cichy w kopule podziemnéj,Co krwią Atrydów zwalana okrutną.Serce zasnęło, lecz śni. — Jak mi smutno! O! jak daleko brzmi ta harfa złota,Któréj mi tylko echo wieczne… Czytaj dalej
Patrząc na twoje cnoty, a wzrok ku naszemuObracając wiekowi, do złego skoremu,Kształcie panien, wdów, mężczyzn i bez równej żono,Dziwno nam, iżeć umrzeć kiedy dopuszczono.
Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzki nieszczery Są hymnem tego świata – a ten hymn posępny, Zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny, Wpada między grające przed Jehową sfery Jak dźwięk niesfornej struny. Ziemia ta przeklęta, Co nas takim piastunki spiewem w sen kołysze.… Czytaj dalej
Piszą: król Agatokles gdy swoim cześć sprawiał,Miedzy złote naczynie zawsze glinę stawiał,Tak mieszając ubóstwo z bogactwy hardymi;A przyczynę powiadał tę przed gośćmi swymi:„Ja, którego Bóg sławą i państwem ozdobił,Pomnie, iże mój ojciec z gliny garnce robił”.O, szczęśliwy, kto stanu dostawszy… Czytaj dalej
MODLITWA Temu, który nie słowami ani nauką — ale przyściemswojém i zapowiedzeniem Sprawy Bożej — ducha mojegoz więzów cielesnych uwolnić się i przejrzeć w krainęwiedzy dopmógłAndrzejowi Towiańskiemuniniejszy wyraz jako wywołaną z ducha mego odpowiedź— i miarę wyrozumienia Sprawy BożejOfiarowuję i… Czytaj dalej
. . . . . . . . . . . . . . . gdzie światła gorą,[Dziwi] mnie uczta, gdzie wino piją,[Dziwią] mnie serca, co serc nie biorą,Dziwią mnie żywi, co jeszcze żyją,Gdy tyle nieszczęść i zbrodni tylePolskę trzymają… Czytaj dalej
Ty, co Rzym wpośród Rzyma chcąc baczyć, pielgrzymie,A wżdy baczyć nie możesz w samym Rzyma Rzymie,Patrzaj na okrąg murów i w rum obróconeTeatra i kościoły, i słupy stłuczone:Te są Rzym. Widzisz, jako miasta tak możnegoI trup szczęścia poważność wypuszcza pierwszego.To… Czytaj dalej
Gdy noc głęboka wszystko uspi i oniemi, Ja ku niebu podniósłszy ducha i słuchanie, Z rękami wzniesionymi na słońca spotkanie Lecę — bym był oświecon ogniami złotem. Pode mną noc i smutek — albo sen na ziemi, A tam już… Czytaj dalej
ziecina Lolka na rzymskich mogiłach Słyszała niegdyś, jak tam wszystko płacze; Wróble w grobowych kąpiące się pyłach, Orzeł, co lecąc na Apenin kracze; To nauczyło wszystko serce Loli, Że pośród ruin ptaszkom serce boli. Dziecina Lolka, gdy w letnie pogody… Czytaj dalej
Dusza się moja zamyśla głęboko, Czuje, że tu jak słońcu zajść potrzeba, A innym ludziom zabłysnąć na oko… Jakiego kraju i jakiego nieba Światło powita mię w progu żywota? Nie wiem — lecz rad bym żył z polskiego chleba… Bądźże… Czytaj dalej
