Głos grobuZ Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowychSkocz do: nawigacji, wyszukiwania Głos grobu • ze zbioru Linie i dźwięki • Maria Konopnicka Głos grobuze zbioru Linie i dźwiękiMaria Konopnicka GŁOS: Grób nie jest smutny… Wszystkie twe radości, Wszystkie uśmiechy, wszystkie jasne… Czytaj dalej
Młode gąseczki, młode, Zbrodziły modrą wodę, Zbrodziły modre stawy, Chcą teraz świeżej trawy. A te gąski siodłate Wyszczypały sałatę. Wyszczypały lebiodę. Poszły z krzykiem na wodę. A tu Kasia, niebożę, Ustrzec gąsek nie może. Jak się za nią puściły. Tak… Czytaj dalej
Burzliwa noc wiosenna. Huk na morzu głuchy. Na niekiełznanych wichrach nawałnica leci… Trzeszczą skały, smagane wściekłymi wybuchy, Straże zeszły, ostatni rybak ściągnął sieci. Wtem złota błyskawica szeroko zaświeci… Tam, u Grań Scoglio, czy to gromadzą się duchy? Podpływa drobny statek… Czytaj dalej
I Hej, otworzył się przede mną Świat boży, siny, Kiedym sobie fujareczkę Wyciął z wierzbiny! Otworzyły się przede mną Te ciemne wrota, Co w nie leci, ulatuje Z piersi tęsknota! Otworzyły się przede mną Niebieskie kraje, Uwidziałem, jak zorzeńka Za… Czytaj dalej
Dzieci: Lisku! Lisku! Gdzieś to hasał?Lis: Gąskim, panie, w polu pasał.Pasałem je w polu,Pasałem je w boru,Oddałem je wszystkiePani do dworu.Dzieci: Lisku! Lisku! Kłamiesz, wasze!Zjadłeś wszystkie gąski nasze.A teraz uciekaj.Dalej do jamy!Bo jak cię złapiemy,To pieprzu damy!
Gniew barankowy straszniejszy jest w sobie,Niż gniew lwa, z rykiem gdy puszczę oblata.A kości wtedy poruszą się w grobie,Gdy ten, co gładzi od wieków grzech świata,Strząśnie swe runo z krzywd obcych i z winy.— Zaprawdę, sąd się zacznie tej godziny!
Ledwie ranny promień strzeli Przez bluszczowy liść ukosem, Krzyczy Pietro wielkim głosem: «Gli uccelli!… Gli uccelli!» Stara kurta zdarta srodze, Grzbiet pochyły, głowa drżąca… Pietro — kamień, ot, przy drodze. Który bieda nogą trąca. Dookoła siwej głowy Brzęczy ptasiej gwar… Czytaj dalej
Między ludźmi tak chodzić musiała, Niby dumna i niby nieśmiała, Z licem smętnym bezbrzeżną tęsknotą, Jak ja tutaj zostawił nam Giotto. Prosty rąbek własnego przędziwa Pierś jej wąską i szczupłą okrywa, Prosty rąbek z lnów cienkich utkany, Co błękitem maluje… Czytaj dalej
Gdzie jest ten grom, co przyjdzie, a na prochy zetrze Jesienne drzewo ludów, trzęsące się w wietrze, I nowe latorózgi dobędzie z korzeni, I żywym majem starą ziemię uzieleni?
Gdzie jest mój dom? – Czym tam, gdzie marzeń roje Budują świat z mgły ułud, z pieśni czaru, Gdzie lube sny kołyszą serce moje, Gdzie poi mnie szumiący zdrój nektaru? Czy tam, gdzie czyn w żelaznej ma prawicy Pochodnię zórz… Czytaj dalej
