. . . . . . . . . . Nad Rodanem zorza stoi, Nad Rodanem słońce wschodzi; Prowansalska skróś równina W złotej kąpie się powodzi. Prowansalską wskróś równiną Świeży błękit się przelewa; Nikt nie zgadnie, czy skowronek, Czy Aubanel… Czytaj dalej
Potęgi nadświatowej Uderzył we mnie dech… Zadrżała dusza moja Od przedwiekowych ech… I wicher mi stworzenny Na głowie podniósł włos, I wpadł mi z szumem w uszy Przepaści wiecznych głos… I harfą byłam drżącą, I chaos na niej grał Ogromną… Czytaj dalej
W obcej gdzieś krainieKamień twój grobowy,Cudze niebo płynieNad snem twojej głowy,Cudze niebo chmurne,Rankiem grób twój rosi,Cudzy wiatr ci echoCudzej pieśni nosi. Ani twej mogiłyNasza brzoza strzeże,Ani świerk pochyłySzepce tam pacierze,Ani wierzby naszeŻałosnemi szumyBudzą ciebie nocąZ śmiertelnej zadumy. Kurhanu twojegoBracia nie… Czytaj dalej
Szmat nieba się oderwał z kraju widnokręga, Zadrgał, zalśnił, zamarszczył łusk świetnych tysiące, Wklęsnął, zamodrzał, ziemię opasał jak wstęga I w głębokie mgły wnurzył obadwa jej końce. Już na kraniec zachodu i wschodu przesięga, Rozkrysztala powietrza kopuły wiszące, Już tchnął,… Czytaj dalej
Wyroczny klucz żywotaW narodów ręku leży:Sam lud otwiera wrota,Sam lud zamyka dźwierzy. I żadna JeruzalemWśród gruzów swych nie padnie,Dopóki naród czuje,Że kluczem życia władnie. Żelazny jest klucz żywota,Żelazne jego zgrzyty,Gdy bronę ciosem miotaRozwala wprost na świty. A lud, co chce… Czytaj dalej
Płoną blaski mżące Na piersiach gór, Rubinowe słońce Skry sypie z piór, Na Ave dzwony biją… „…Zdrowaś, Panno Maryjo…” W grających zorzach leci głos W doliny ciche, pełne ros, A w różach gaśnie słońce. Złotą harfę łuny Cyprysów chór W… Czytaj dalej
Śmierci pożądam w tobie,Najcichszy z moich snów!O chłodnym myślę grobieDla utrudzonych głów. O czarnej myślę ziemiDla serc znużonych już,O nocy ponad niemiBez świtu i bez zórz. O brzozie tej, co białaŻałosną schyli skroń,Gdy cicho będę spała,Trzymając twoją dłoń. I czekam… Czytaj dalej
Za ogonem wielkiego Charta postępujeOkręt, który nie takim sposobem żegluje,Żeby przodkiem pruł wały, lecz z tobą wspak płynie –Prosto jako więc nawa, nim w porcie zawinieZwyczajny żeglarz, a ta, posłuszna styrowi,Postępuje znienagła tyłem ku brzegowi.Tym kształtem Argo płynie, po maszt… Czytaj dalej
Chybaby nie wiedziała, co znaczy twarz blada I kiedy kti nie g’rzeczy, Hanno, odpowiada, Często wzdycha, a rzadko kiedy się rozśmieje – Tedy nie wiesz, że prze cię mije serce mdleje?
Choć znasz uczynność moję i chęć prawą czujesz, Przedsię ty mnie szpetną twarz, Kachno, ukazujesz.
