GLADIATOR „Ojcze Janie!…” odmówiłem danin Bogom rzymskim – jak Wy nas uczycie: Przesz słowa Twe jestem chrześcijanin, Choć gladiator – przez całe me życie! * Cóż? uczynię, skoro na zabawę W cyrk mię rzucą… życia?… nie wybieram – Tylko, Ojcze!… Czytaj dalej
* Nie tylko, pierw się najadłszy mandragor, Błądziły w Limbach szalone kobiety; Nie tylko Dante i trzeźwy Pitagor — Byłem i ja tam… pamiętam, niestety! * Że byłem? tomów dwunastu na dowód Pisać?… sił nie mam, bo myśl mię udławia;… Czytaj dalej
I. RÓWNOŚĆ, WOLNOŚĆ, BRATERSTWO. W twoje chóry — pieśni nasza Czegóż-bo nie wplecie? Od ołtarza do pałasza Wszystko, co na świecie. . . . Z ciebie, z ciebie powyrasla Nowy lud — i miasta. . . . Ty przelecisz granic… Czytaj dalej
Człowiek cnotliwy, lecz obciążon troski, Szedł wieczorem mimo wioski; Pies zaczął szczekać, a za nim tuż drugi, Wkrótce trzody wierne sługi, Z całej wsi kundle wypadłszy skwapliwie Wyć zaczęły przeraźliwie. Czemuż, ktoś się ich spytał, tak straszne szczekanie? Nie umiał… Czytaj dalej
1Już był Carogród i krainę TrackąZdobył orężem Muzułman bezbożny,Strącił krzyż, a wzniósł ręką świętokradzką Księżyc dwurożny. 2Rzym, co wprzód całą opanował ziemię,Zadrżał w posadach: drżało Chrześcijaństwo,Poszły Ateny i Cezarów plemię W ciężkie poddaństwo. 3Pierwszy Jan Albrycht chorągiew rozwija,By wstrzymać nawał… Czytaj dalej
1W szlachetnym domu, znanym tylko z cnoty,Dzielny Czamiecki się chował,Z dzieciństwa pełen wojennej ochoty,Braci swych w hufce szykował,A kiedy słyszał, jak męstwo chwalono,Żądzę do bojów czuł niepowściągnioną. 2W Kazanowskiego zaczął służyć znaku;Ubiór jego niebogatyZ kopiją w ręku, w żelaznym szyszaku,Jeździł… Czytaj dalej
Tym ma nad Macedona Aleksandra moja: Ów świat jeżdżąc zwojował, a do tej podwoja Od ziemskich bohatyrów wolny hołd oddany; Ów w ciele, Aleksandra w sercu czyni rany; Ów zbrojnymi szeregi, ta przeraża wzrokiem; Ów ogniem płomienistym, ta świat pali… Czytaj dalej
Różą, mrozem spłodzoną Tryjonu zimnego, miej, książę, za kolędę od sługi swojego. Przed wiosną, przed Zefirem Muza ją rozwiła i mały dar za wielki tobie poświęciła. Godna rymu jest róża: sam Tytan, gdy wschodzi, różaną twarz podaje, lubo też zachodzi,… Czytaj dalej
Parturiunt montes, nascetur ridiculus mus Brzemienne góry myszkę urodziły, Mały deszcz chmury okropne spuściły. Syn wprzód hetmański z przebraną drużyną Od lekkiej ordy i od chłopstwa giną: Burzy się ociec, następuje gwałtem Wszytkiego wojska – ginie tymże kształtem. Już nie… Czytaj dalej
Jak chłopczyk Dla pustej cacki Porwawszy szkiełka do rąk, Sprosi promionki do schadzki I zrobi arcypromyk I potem myk, myk, myk, Czasem skierowawszy w skos, Błyśnie gapiowi pod nos, To znów hec! I na piec, Stąd na drzwi, a z… Czytaj dalej
