Marszałek dworu króla Danii, ojciec Ofelii i Laertesa. Obawia się, że córka stanie się igraszką w rękach królewicza. Uważa się go za małodusznego (ale też doskonale znającego dworskie realia), służalczego, obłudnego, rozpustnego dworaka, gotowego dla swego pana zrobić wszystko, nie… Czytaj dalej
Młoda, naiwna i niewinna, słaba i poniekąd ubezwłasnowolniona, dziewczyna, córka Poloniusza, siostra Laertesa, do której zalecał się Hamlet – ojciec i brat obawiali się o jej cnotę. Ulegając Poloniuszowi i Laertesowi, próbuje oddać Hamletowi otrzymane odeń prezenty, co wywołuje potok… Czytaj dalej
Królowa Danii, matka Hamleta, żona zamordowanego króla, która poślubiła jego brata Klaudiusza, oddając mu w ten sposób koronę (być może wymagał tego interes dynastii, w co nie wierzy Hamlet). Według prawa i poglądów z epoki Szekspira było to cudzołożne małżeństwo… Czytaj dalej
Brat i równocześnie zabójca króla Danii, Hamleta, mąż jego żony Gertrudy. Człowiek inteligentny, ale i cyniczny. Obawia się niezwykłego zachowania Hamleta, szuka źródeł melancholii bratanka, dręczą go też wyrzuty sumienia. Dając podczas teatralnego spektaklu dowód swej winy, wstrząśnięty śmiercią Poloniusza,… Czytaj dalej
Syn Hamleta i Gertrudy, duński następca tronu. Młodzieniec wykształcony, stale odnoszący znaną mu literaturę i koncepcje filozoficzne do otaczającej go rzeczywistości. Tajemnicza śmierć ojca i pospieszne zamążpójście matki wpędzają Hamleta w rodzaj melancholii, rodzą też niejasne przeczucie, że coś ukrywa… Czytaj dalej
AKT I Nocą w zamku Elsynor (Elzynor) straż pełnią Bernardo i Franciszek. Służbę przejmują po nich Marcellus oraz Horacjo. Oczekują kolejnego pojawienia się Ducha zmarłego króla duńskiego, ojca Hamleta. Widmo przesuwa się przed ich oczami, ale nie chce rozmawiać z… Czytaj dalej
Pierwsza część Biblii chrześcijańskiej – nazwa pochodzi od greckich słów oznaczających testament albo przymierze. Jest to zbiór pism judaistycznych (żydowskich) składający się, według kanonu katolickiego, z 46 ksiąg. Niektóre księgi są tekstami bardzo krótkimi, liczą niekiedy po kilkanaście wierszy. Wszystkie… Czytaj dalej
Cechy boskie: zawsze młodzi, wyróżniający się wspaniałą postawą, nieśmiertelni, silniejsi od ludzi, ale nie wszechmocni, przybierający różne postaci, dowolnie przemieszczający się w przestrzeni. Cechy ludzkie: odczuwający ból, cierpiący, obciążeni wieloma ludzkimi przywarami (np. kłótliwi, zazdrośni, interesowni, przekupni, mściwi), które często… Czytaj dalej
Syzyf był władcą bogatego, pięknego miasta Korynt. Bardzo lubili go bogowie, bywał więc często zapraszany na ich uczty. Pozwalali mu nawet kosztować ambrozji, boskiego pożywienia zapewniającego człowiekowi długie życie, zdrowie. Syzyf nie był dyskretny, lubił plotkować o różnych sprawach bogów.… Czytaj dalej
Na początku był Chaos – nieuporządkowany prapoczątek wszechrzeczy, to, co istniało przed powstaniem bogów, pusta przestrzeń, otchłań, którą tak charakteryzował poeta Owidiusz: Był to skłębiony ogrom i nic więcej, Bezwładne brzemię tylko, mieszanina Niezgodnych nasion, skłóconych żywiołów. Z Chaosu wyłoniły… Czytaj dalej
